धडा

पूर्वी म्हणजे जोपर्यन्त उच्च शिक्शण सुरू झाले नव्ह्ते अगदी तोपर्यन्त , मी आणि आई बरेचदा सोबत फिरायला जायचो. म्हणजे आता जात नाही असे नाही. पण फारच कमी वेळा. तेव्हा म्हणजे दर आठवडय़ाला अगदी भाजी अणायला मन्डईत जा, काही सामान-सुमान खरेदी असे, साबण म्हणा किंवा काय, चक्कर असायचीच. माणसानी भरुन ओसंडून वाहाणारे रस्ते, रंगीबेरंगी फुगे, चक्रे विकणारे, तुळशीबागेतून जाताना झुंडीने जाणारी बायक-पोरे, कानातले-गळ्यातले , चपला बघत हुज्जत घालणारे दुकानदार आणि त्यांची चोख्नंदळ "गिह्राईकं". आणि जाताना खाऊगल्ली लागे, आणि बवडॆवाला. अगदी काही नाही तरी , खरेदीला येताना जाताना एखादा ग्लास उसाचा रस कधी पदरी पडॆच. नाहीतर कधी मगे लागून भेळ कधी उन्हाळ्य़ात एखादे आईस्क्रिम खात घरी येण्य़ाने सांगता होई.पण अगदीच तेवढा उद्देश नसे. काही धडे पण असतच. म्हणजे मुख्य "बार्गेनिन्ग" करणॆ. अगदी निम्म्याहून खाली सुरू केले की जवळपास निम्म्यावर सुटॆ. दहा ठिकाणी चौकशी करुन मगच खरेदी करायची , मुळात वस्तूचा योग्य भाव आपल्याला ठरवता आला पाहिजे वगैरे वगैरे....

**************

पण नंतर पुढचे अभ्यास सुरु झाले आणि ती मजा कमी होत गेली... तर परवा असा योग आला. फिरायला म्हणून दोघी बाहेर पडलो. छान वाटत होते. इकडे- तिकडॆ बघत गप्प मारत जात होतो. आता दुकाने तशी बदलली आहेत. Malls सारखी. सगळ्या गोष्टी एका ठिकाणी , मस्त लावलेल्या. हवे ते सोयीनुसार घ्यायचे. अगदी imported सुध्धा सर्व मिळते. .... तर मला काहीतरी प्यावेसे वाटत होते. असच एक दुकान लागले आणि मी आत शिरले. दुकान थोडीफार गर्दी होती. खायला पण बरेच काही होते. साधारण दहा एक गोष्टीन्च्या किमती विचारुन मी cold drinks कडे वळले. आणि माझी नजर एका मध्यम आकाराच्या बाटलीवर पडली. ते apple juice होते. कधी बघण्यात आले नव्हते. नविन company दिसते म्हणून म्हणले घेउन तर पाहू. आणि काय मग .. मी बाटली उघडायला सांगितली. आणि माझे लक्श price tag वर पडले. आणि हाय रे दैव.. पूर्ण १७० रुपये !!. मी तिथल्या माणसाला बोलावले.

"अहो, काय किंमत आहे याची ??"

साधे वाचता पण येत नाही असा look देउन तो निर्विकार पणॆ म्हणाला "१७० रुपये".

"काहितरीच काय, साधे पाव लिटर पण नहिये ते."

"अहो, imported आहे ते, अमेरिकेतून येते. " इति दुकानदार.

"मग सांगायची नाही किंमत आधी ?"

"तुम्ही विचारली कुठे ??"

त्याच्या बोलण्य़ात point होता. ते cold drink हातात असताना घशाला कोरड पडली. एक किंमत ऐकून आणि दुसरे साक्शात आमच्या मातोश्री बाहेर उभ्या आहेत पाहून. इतक्या वर्षीचे ख्ररेदीचे धडॆ वाया जाणार, साधी किंमत नाही विचारता आली म्हणून ऐकावे तर लागणारचं होते. पण इतक्याशा त्या सरबताला १७० मोजायचे ?? फारच जिवावर आले होते. शेवटचा प्रयत्न करावा म्हणून विचारले,

"अहो, हे परत घ्या. मी काही प्यायले नाहिये. परत seal करुन टाका "

"असे परत नाही घेता येत madam" त्याला बरेच होते, तो कशाला सोडतो आहे.

किल्ला हातातून गेलाच होता. त्या १७० मध्ये मी अजून काय काय विकत घेउ शकले असते ते डोळ्यासमोर

येत होते. ५ रुपयाचा वडा पण परवडला असता. पण आता काय उपयोग होता.

एवढे होते तो आई आत आली. इतक्य़ा वेळ बाहेरुन पाहात होती. तिला संशय आला असावा, बराच वेळ

मी दुकानदाराशी बोलत होते. काय घडले ते ऐकून माझ्याकडॆ तिने एक कटाक्श टाकला. मी समजायचे ते समजले.

निमूट्पणे पैसे चुकते करुन बाहेर पडलो. कान ऐकायचे काम करत होते. मी कसनुसा चेहरा केला आणि

म्हणाले "यापुढॆ कानाला खडा. किंमत विचारल्याशिवाय काही घेणार नाही. "

माझे डोळे उघडले. खरचं उघडले.

**************

मी खो खो करुन हसत सुटले. आई समोर येउन म्हणाली "अगं, काय झाले एवढे हसयाला? "

मी तिला स्वप्न सांगितले. दोघी हसत बसलो. मग म्हणाली "बरयं चांगला धडा मिळाला"

तर हे असे आहे, आम्हाला कधी नव्हे ती स्वप्ने पडतात, आणि त्यात पण शिकावेच लागते. एका ज्योतिषाने

तू शिकणारचं आयुष्यभर, योगचं तसा, असे सान्गितले होते. पण तो इतका वाईट्ट असेल असे वाटले नव्ह्ते.

आता काय सान्गायचे महाराजा, धडॆ मिळण्यातून खरया आयुष्यात नाहिच पण स्वप्नात तरी सुटका व्हावी..

बाकी पैसे वाया न जाता "धडा" मिळाला हेही नसे थोडके, नाही का ??

टिप : सत्य घटनेवर आधारित. :)